Wykrywanie CUI termografią, dokumentowanie uszkodzeń powłok i szacowanie grubości ścianek z danych dronowych – praktyczny przewodnik z ELIOS 3 i DJI M30T.
Korozja jest najkosztowniejszym mechanizmem uszkodzeń w przemyśle petrochemicznym, chemicznym i energetycznym. Szacunki NACE International (dzisiaj AMPP) określają roczne szkody korozyjne w Niemczech na dwucyfrową kwotę miliardową – a przeważająca część tych kosztów powstaje z powodu nierozpoznanych i nieleczonych uszkodzeń korozyjnych.
Drony mogą działać w monitoringu korozji na wielu frontach – zarówno przy inspekcji korozji zewnętrznej, jak i wewnętrznej.
Corrosion Under Insulation (CUI) jest jednym z najniebezpieczniejszych i najdroższych mechanizmów korozyjnych w instalacjach procesowych. Pod izolacją termiczną gromadzi się wilgoć – czy to z deszczu, kondensacji, czy pary procesowej. Wilgotne, bogate w tlen środowisko między rurą stalową a izolacją tworzy idealne warunki korozji, niewidoczne z zewnątrz.
CUI rozwija się pod izolacją przez lata, zanim stanie się widoczny z zewnątrz. Ubytki grubości ścianek 50–80% bez żadnego zewnętrznego sygnału ostrzegawczego nie są rzadkością.
Najskuteczniejszym nieniszczącym wykrywaniem CUI jest termografia aktywna lub pasywna. Wilgotna izolacja ma inną przewodność cieplną niż sucha – ta różnica tworzy mierzalne różnice temperatury na powierzchni izolacji.
Kombinacja termografii dronowej (identyfikacja podejrzanych stref) i punktowego pomiaru UT po zdjęciu izolacji jest najefektywniejszą strategią dla dużych systemów rurociągowych.
Pierwszą ochroną antykorozyjną konstrukcji stalowej jest jej powłoka. Żywotność powłok antykorozyjnych w przemyśle wynosi typowo 10–25 lat. Regularna inspekcja stanu powłok umożliwia terminową renowację, zanim stal pod spodem zostanie zaatakowana.
Typowe uszkodzenia powłok rozpoznawalne dronem:
Ocena powłok antykorozyjnych odbywa się według DIN EN ISO 4628. Zdjęcia 4K z drona dostarczają wystarczającą jakość obrazu do tej oceny – pod warunkiem, że odległość od powierzchni wynosi mniej niż 1 metr.
Często zadawane pytanie: „Czy dron może mierzyć grubość ścianek?” Odpowiedź: nie – bezpośrednio nie. Ale uzasadnione szacowanie jest możliwe.
Skaner LiDAR ELIOS 3 tworzy chmurę punktów 3D geometrii wewnętrznej. Jeśli geometria zewnętrzna zbiornika jest znana, różnica między geometrią wewnętrzną a zewnętrzną może służyć jako przybliżenie aktualnej grubości ścianki.
Ograniczenia: dokładność LiDAR ELIOS 3 wynosi ±3 cm – niewystarczająca dla pomiarów grubości cienkościennych rurociągów (5–20 mm). Sensowne przy grubościennych zbiornikach z oczekiwanym ubytkiem korozyjnym >5 cm.
Właściwa strategia: dron do orientacji, UT do pomiaru. Dron pokazuje, gdzie jest korozja – i tym samym daje listę priorytetów dla celowych pomiarów UT. Kopterflug koordynuje na życzenie cały proces łącznie z podwykonawcą UT.
Tak – za pomocą termografii. Kamera termowizyjna wykrywa anomalie temperaturowe wskazujące na wilgoć pod izolacją. Najlepiej działa przy pracującym procesie z różnicą temperatury >10 K. Termografia pokazuje, gdzie znajduje się wilgoć – nie ile grubości ścianki pozostało. Do tego potrzebny jest pomiar UT.
DIN EN ISO 8044 (terminologia), DIN EN ISO 12944 (ochrona powłokami), DIN EN ISO 4628 (ocena uszkodzeń powłok), API 571 (mechanizmy uszkodzeń), API 583 (CUI). BetrSichV reguluje obowiązki kontrolne dla instalacji podlegających dozorowi.
Z opcjonalnym payloadem UT – tak, w ograniczonym zakresie. LiDAR sam w sobie mierzy tylko powierzchnię, nie materiał. Najlepszą strategią jest połączenie: dron lokalizuje podejrzane miejsca (VT + termografia), inspektor UT mierzy celowo w tych miejscach.
Zbiorniki magazynowe, rurociągi (izolowane i nieizolowane), kotły, kolumny, estakady rurociągowe, konstrukcje stalowe. Szczególnie efektywna przy dużych powierzchniach, gdzie klasyczna kontrola jest czasochłonna i kosztowna.
Sprawdzamy bezpłatnie, czy strefy podejrzane o CUI, uszkodzenia powłok zewnętrznych lub korozja wewnętrzna w Twoich instalacjach mogą być rejestrowane dronem – bez rusztowania i postoju.